Στα αρχαία ιατρικά κείμενα ο Ιπποκράτης είχε περιγράψει τον καρκίνο ως ανίατη ασθένεια. Από την ελληνική αρχαιότητα που η γνώμη του Ιπποκράτη διαμόρφωσε την τωρινή ιατρική πρακτική και τη δυσοίωνη επικρατούσα κατάσταση στη θεραπεία του καρκίνου, συνεχίζει να παραμένει μεγάλη πρόκληση η αντιμετώπισή του τον 21ο αιώνα.

Η ολοένα αυξανόμενη σε βάθος κατανόηση της βιολογίας του καρκίνου έχει οδηγήσει στην ανακάλυψη και εργαλειοποίηση στοχευμένων αντικαρκινικών παραγόντων του τύπου των αναστολέων κινασών και της ανοσοθεραπείας. Τα υποσχόμενα αποτελέσματα των θεραπειών αυτών και η αυξανόμενη επιβίωση των ασθενών ενδυνάμωσε την ελπίδα για πλήρη υποχώρηση της νόσου. Δυστυχώς όμως, οι σημερινές έξυπνες θεραπείες συναντούν την ανάπτυξη αντίστασης σε αυτές, είτε ως δημιουργία παράλληλων ανταγωνιστικών μονοπατιών καρκινογένεσης, είτε ως επίκτητη αντίσταση των καρκινικών κυττάρων μέσω κλωνικής ανάπτυξης κάτω από την εκλεκτική πίεση της θεραπείας.

Η εξερεύνηση της ετερογένειας του καρκίνου ως παράγοντα της αντίστασης οδήγησε στη νέα αντίληψη αυτής της νόσου ως σύνθεση δυναμικού και προσαρμοστικού οικοσυστήματος, που υποστηρίζεται από γενετικό διαχωρισμό και επιγενετική πλαστικότητα. Παρά την αρνητική αυτή διάσταση ο δαρβίνειος χαρακτήρας των καρκινικών κυττάρων στρώνει εναλλακτικά το δρόμο μπροστά σε καινούργιες ευκαιρίες για την ανάπτυξη επαναστατικών φαρμάκων κατά του καρκίνου.